Zmarła dr n. med. Monika Wójcik

Zmarła dr n. med. Monika Wójcik, wieloletni pracownik oraz wicedyrektor Instytutu Studiów nad Rodziną Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

Współtwórczyni Instytutu Studiów nad Rodziną, była przez wiele lat aktywnym pracownikiem naukowym, oddanym sprawom rodziny i jej ochrony.

Dr n. med. Monika Wójcik urodziła się w 1935 r. w Warszawie. 1954-62 studiowała na Wydziale Lekarskim AM w Warszawie. Uzyskała specjalizację z pediatrii i z medycyny wieku rozwojowego, w 1972 r. – doktorat. Pracowała w Klinice Kardiochirurgii w Zespole Klinik Pediatrycznych AM w Warszawie, w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie oraz w Pracowni Wychowania Zdrowotnego w AWF. Obok pracy lekarskiej i badawczej zawsze szczególnie interesowały ją zagadnienia łączące medycynę z humanistyką.
Współpracowała z duszpasterstwem rodzin. W 1974 r., na prośbę Kard. Stefana Wyszyńskiego, poświęciła się całkowicie pomocy w tworzeniu pionierskiego ośrodka studiów nad rodziną, zakładanego przez Biskupa K. Majdańskiego przy Akademii Teologii Katolickiej. Uczestniczyła w tworzeniu naukowej wizji nowej placówki oraz programów dydaktycznych. W 1975 r. podjęła pracę w ATK, prowadząc wykłady i organizując działalność Instytutu Studiów nad Rodziną. W latach 1975-1994 była wicedyrektorem Instytutu.
Uczestniczyła w pracach krajowych i międzynarodowych na rzecz małżeństwa i rodziny oraz poszanowania życia ludzkiego. Wspomagała Założyciela Instytutu w przygotowaniach Synodu Biskupów o rodzinie (1980 r.). Brała udział w pracach Komisji Episkopatu ds. Rodziny (1970-1984). Była członkiem Rady ds. Rodziny przy Radzie Ministrów. Była też członkiem korespondentem Papieskiej Akademii Życia.
Należała do Instytutu Prymasowskiego, w którym w 1963 r. złożyła śluby wieczyste.
Była współzałożycielką Instytutu Świętej Rodziny. W 1988 r. za zgodą władz kościelnych przeszła do nowopowstającej wspólnoty, poświęcając swoje siły służbie na rzecz Instytutu i jego dzieł, w tym – pracy formacyjnej wśród rodzin.
Była autorką książki pt. „Szczęśliwa rodzina” oraz licznych artykułów naukowych i popularno-naukowych.

„Tak jak kształtowanie charakteru, tak również dojrzewanie do pełni życia osoby i dojrzewanie rodziny potrzebuje wzorca – ideału, do którego może odnosić swoje wzrastanie. Ideałem dla każdej rodziny jest Święta Rodzina – Ognisko Miłości. (…)
Wpatrywanie się w ten niezwykły wzór jest umocnieniem dla wszystkich ludzi, jest znakiem Przymierza między wszystkimi ludźmi dobrej woli. Pozwala przybliżyć się do siebie tym, którzy już znaleźli Źródło, i tym, którzy Go szukają, świętym i grzesznikom, otoczonym wspólnotą i samotnym, sytym i głodnym, radosnym i strapionym, silnym i bezbronnym, rodzinom szczęśliwym i rozbitym, samotnym matkom i załamanym ojcom. Jest dla każdego, kto tylko pragnie odnaleźć drogę do nieskończoności. Jest miejscem, w którym zdobywa się moc”.

M. Wójcik, Szczęśliwa rodzina, Warszawa 1994, s. 216-217.

Źródło: Instytut Świętej Rodziny